Manchester United'ın Topla Oynama Paradoksu: Carrick Döneminde Topsuz Daha İyi

Manchester United'ın Topla Oynama Paradoksu: Carrick Döneminde Topsuz Daha İyi

Michael Carrick yönetimindeki Manchester United, top rakipteyken bambaşka bir kimliğe bürünüyor — %50'nin altında topla oynadıkları maçlarda maç başına 2.6 puan alırken, %50'nin üzerinde sadece 1.5 puan topluyorlar. Bu çarpıcı istatistik, Carrick'i bir zamanlar Ole Gunnar Solskjaer'in karşılaştığı aynı yol ayrımına getiriyor.

• Topla oynama dağılımı: United, %50'nin üzerinde topla oynadığında maç başına 1.5 puan; %50'nin altında ise 2.6 puan alıyor.
• Düşük blok galibiyetleri: Topla oynama oranı %45'e düştüğünde United, Carrick göreve geldiğinden bu yana son 10 maçın 10'unu kazandı.
• Duran top bağımlılığı: Carrick döneminde United'ın açılış gollerinin %56'sı korner, serbest vuruş veya penaltıdan geldi.
• Casemiro faktörü: Bu açılış gollerinin %28'i Casemiro'nun kafa golleriyle geldi.
• Derbi yenilgisi: United, 10 kişi kaldıktan sonra Manchester City'ye 1-0 yenildi.
• Topla oynarken diziliş: United, topa hakim olduğu maçlarda 4-2-4 dizilişini kullandı.

Manchester United neden düşük blokları kırmakta zorlanıyor?

Carrick'in oyun tarzına dair mesajlar proaktiflik, heyecan ve direktlik üzerine kuruluyken, United'ın hücum edecek alan bulduğunda daha iyi görünmesi sürpriz değil — bu, topa daha az sahip olan bir takım için daha sık gerçekleşiyor. Kadronun güçlü yanları bu yaklaşıma uygun.

Kaleci Senne Lammens iyi bir uzun top kullanıcısı. Defans oyuncuları Harry Maguire ve Lisandro Martinez, derinden etkili ilerici paslar atabiliyor. Hücumda Marcus Rashford, kanatta başlasa da sık sık forvet pozisyonuna geçen, arkaya koşu yapmaya istekli bir oyuncu. Aynısı Bryan Mbeumo için de söylenebilir.

Bu işin merkezindeki Bruno Fernandes, geçiş hücumlarında önündeki koşucuları bulan güçlü bir pasör — geçen sezon Premier Lig asist rekorunu kırdığı rol tam da bu. Carrick ayrıca bazı oyunculara sahada kendi kararlarını verme özgürlüğü tanıdı.

"Bruno'ya sahaya çıkıp performans göstermesi için platform vermek [ona yardımcı oldu]. Herkesin en iyisini ortaya çıkaracak bir yapı kurmaya çalışıyoruz ama Bruno'yu hücum pozisyonlarında biraz özgürlükle görmeyi seviyorum."

Oyuncular bu sorumluluktan keyif alabilir, ancak takımın oyunu bireysel oyuncuların doğal eğilimlerinden etkilenebilir. Kadroda daha fazla risk alan, direkt pas atan oyuncular varken United'tan inatçı savunmaları düzensizleştirmesi istendiğinde, uzun süredir devam eden alışkanlıkları topu daha sık kaybetmelerine yol açabiliyor.

Cevaplanması gereken taktiksel sorular

Topa hakim olduğunda bir takımı kırmak, güçlü bire bir kanat oyuncuları gerektirir. Savunan takımlar genellikle sahanın ortasını tıkarlar, tıpkı derbide City'nin yaptığı gibi, hücum eden tarafı kanatlara zorlarlar. City'nin Jeremy Doku'su, Arsenal'in Bukayo Saka'sı, Bayern Münih'in Michael Olise'ı ve Paris St-Germain'in Khvicha Kvaratskhelia'sı, bu takımların topu koruyarak sık kazanmasında kilit rol oynadılar.

Bu sezon United, topa sahipken 4-2-4 dizilişini kullandı. Bekler ileri çıkıp kanat oyuncularıyla dönüşümlü olarak geniş veya dar pozisyonlar aldılar. Ancak bu, sıklıkla Luke Shaw, Patrick Dorgu, Diogo Dalot ve Mbeumo gibi — en güçlü bire bir top sürücüleri olmayan — oyuncuların kanatta izole kalmasıyla sonuçlanıyor. Amorim kanatsız bir sistem kullandı ve buna bağlı olarak kurulan kadro — Rashford ve Amad Diallo hariç — kanatlardan pozisyon yaratmaya hazırlıksız görünüyor.

Kanat oyunu endişe kaynağı olduğundan, oyun sıklıkla tekrar içeri yönlendiriliyor. Carrick ağırlıklı olarak Fernandes ve Matheus Cunha'yı, ikisine de derine inme veya kanata kayma lisansı verilen serbest bir forvet ikilisi olarak kullandı. Her iki oyuncu da rakip kaleye dönük oynamaya, dar alanlarda sırtı dönük oynamaktan daha uygun, bu da United'ın ortadan faydalanmasını zorlaştırıyor. City'nin Rayan Cherki'si ve Arsenal'in Kai Havertz'i bu role uygun oyuncular, gerçi farklı şekillerde. Fernandes ve Cunha'nın kalitesi, bu pozisyonlarda hâlâ etkili olabilecekleri anlamına geliyor; sık sık bek ve kanat oyuncularıyla üçgenler kurarak United'ın son üçte bire girmesine yardımcı oluyorlar. Ancak ikisi de forvet pozisyonunu boşalttığı için, ortalar geldiğinde United ceza sahasında yeterli oyuncudan yoksun kalıyor.

En iyi takımlar, son üçte birde oyuncularının güçlü yanlarına uygun, tekrarlanabilir pozisyon yaratma yöntemlerine sahiptir. Takımlar daha sonra rakibin sunduğuna bağlı olarak bu yöntemleri döngüye sokarlar. United'ın hücum oyuncularına daha fazla özgürlük verildiğinden, Maresca'nın geri dönebileceği daha tekrarlanabilir yaratım yöntemlerine kıyasla, maç içinde çözümleri daha reaktif bir şekilde arıyor gibi görünüyorlar.

United'ın çözüm yolunu kaybetmesi

United, kendilerine topu bırakan takımları yenmekte zorlanırken, etkileyici duran topları geçen sezon onlara bir çözüm yolu sundu. Carrick göreve geldiğinden bu yana United'ın açılış gollerinin %56'sı korner, serbest vuruş veya penaltıdan, %28'i ise Casemiro'nun kafa gollerinden geldi. Gol attıktan sonra rakipler hücum etmeye daha meyilli olur, bu da oyunu açar ve United'ın güçlü yanlarına ve daha direkt bir tarza oynamasına olanak tanır. Bu sezon aynı üstünlüğü göstermediler ve Casemiro savunmasıyla tanınsa da, açılış golünü atma yeteneğinin kaybı, United'ın derin savunmalara karşı hücum endişelerini daha acil bir sorun haline getiriyor.

Ne söylendi

"11'e 11 için bir planımız vardı ama kırmızı karttan sonra oyun tamamen değişti, onlar için de. Geçişleri ve arkadaki alanı seviyorlar, ama oyun daha zorlaştı. Biz sadece geri çekildik, arkada alan vermedik ve geçişlere izin vermedik, bu yüzden oyun onlar için de daha zordu."

"Kazanmak istiyoruz; heyecanlanmak istiyoruz - bu kulübü bu yüzden seviyoruz. Bunu belirli bir şekilde yapmamız gerektiğinin tamamen farkındayım."

"Eğlendirme göreviniz var. Her zaman eğlendirilecek bir halk olduğunu hatırlamalıyız."

Maresca'nın derbiden sonraki analizi isabetliydi: City geri çekilip arkada alan vermediğinde, United'ın geçişleri — en büyük silahı — etkisiz hale getirildi. Carrick'in yorumları Ferguson'un eğlence doktrinini yansıtırken, Ferguson'un kendi sözleri Old Trafford'da belirli bir şekilde oynama baskısının altını çiziyor. United DNA'sı ile taktiksel pragmatizm arasındaki gerilim, Carrick'in ikileminin merkezinde yer alıyor.

Tartışma konuları

• Carrick, United'ın kontra atak güçlerini en üst düzeye çıkarmak için topla oynamadan mı feragat etmeli, yoksa kulübün hücum DNA'sını tatmin etmek için daha baskın bir tarzda mı ısrar etmeli?
• Güvenilir bir bire bir kanat oyuncusu olmadan, United'ın topa sahipken 4-2-4'ü bekleri ve Mbeumo'yu izole bırakıyor — diziliş değişikliği gerekli mi?
• Casemiro'nun duran toplardan attığı kafa golleri, United'ın düşük bloklara karşı yaratıcılık sorunlarını maskeledi; bu gol tehdidi olmadan başa çıkabilirler mi?
• Fernandes ve Cunha, serbest forvet ikilisi olarak fazla mı benzer, ikisi de sırtı dönük oynamak yerine kaleye dönük oynamayı tercih ediyor?

Bundan sonra ne olacak

United bir sonraki maçından önce cevapları bulmalı; Carrick, kontra atak mükemmelliği ile inatçı savunmaları kırma arasındaki boşluğu kapatma baskısı altında. Önümüzdeki maçlar, sistemini uyarlayıp uyarlayamayacağını test edecek; aksi halde Solskjaer'in sonunu getiren aynı tuzağa düşme riski var.

Sıkça sorulan sorular

Michael Carrick yönetiminde Manchester United neden topsuz daha iyi?

United, %50'nin altında topla oynadığında maç başına 2.6 puan alırken, %50'nin üzerinde 1.5 puan alıyor; çünkü kadro derin savunmaları kırmak yerine geçişler ve arkadaki alan için kurulmuş.

Manchester United'ın %45 veya daha az topla oynadığındaki performansı nedir?

Carrick göreve geldiğinden bu yana, topla oynama oranı %45 veya altına düştüğünde United son 10 maçın 10'unu kazandı.

Carrick döneminde Manchester United'ın açılış gollerinin kaçı duran toplardan geliyor?

Carrick göreve geldiğinden bu yana United'ın açılış gollerinin %56'sı korner, serbest vuruş veya penaltıdan geldi; %28'i Casemiro'nun kafa golleriyle atıldı.

Filed under: Taktiksel Analiz | LA Premier League Ana Sayfa