Newcastle Orta Sahası: Atletizm Müzesi, Makine Değil

Newcastle Orta Sahası: Atletizm Müzesi, Makine Değil

Newcastle United'ın orta saha sorunu, yorumcuların bahsettiği türden değil. Onların sorunu, koşmayı düşünmekle karıştıran bir orta saha. Jamie Carragher, Everton'a 1-0 yenildikleri maçtan sonra onları 'düz ve sıkıcı' olarak nitelendirdi, ancak gerçek daha da çarpıcı: Bu orta saha kaosu kontrol etmek için değil, kaosu kazanmak için tasarlanmış.

Koşucu kültü

Eddie Howe'un orta sahası her zaman atletizme dayandı. Joelinton, Bruno Guimarães ve Joe Willock, sahayı kaplayan oyuncular. Ancak kat edilen mesafe, kontrol edilen alan değildir. Newcastle'ın orta sahası sık sık merkez koridorunu boşaltıyor, geniş alanlarda üstünlük ve geçiş oyunlarına güveniyor. Everton karşısında %63 topa sahip oldular ancak sadece iki isabetli şut attılar. Top yanlara gitti, hiçbir zaman hatların arasından geçmedi.

Modern çağın büyük orta sahalarıyla karşılaştırın. Manchester City'nin Rodri-Gündoğan aksı sadece koşmuyordu; pozisyon alıyorlardı. Rakipler için sahayı küçülten, kendileri için büyüten üçgenler oluşturuyorlardı. Newcastle'ın orta sahası ise sahayı bir koşu bandı gibi hissettiriyor. Çaba var, ama mimari yok.

Kanıtlar boşluklarda

Newcastle'ın yapısı, orta saha ile savunma arasında uçurum bırakıyor. Everton topu kazandığında, iki pasla orta sahayı atladı. Thierno Barry'nin golü kaleci hatasından geldi, ancak hücum öncesi orta sahanın çok yüksek, çok dar ve toparlanmak için çok yavaş kaldığını ortaya koydu. Bu tek seferlik değil. Bir örüntü.

• Everton karşısında Newcastle'ın orta sahası rakip yarı alanda sadece üç top kapma yaptı—o hafta ligdeki en düşük rakam.
• Bruno Guimarães 89 pas tamamladı, ancak sadece yedisi son üç bölgeye ilerleyen paslardı. O bir metronom, bir delici değil.
• Joelinton sekiz ikili mücadele kazandı ama 14 kez top kaybetti. Gücü inkar edilemez; karar verme yetisi değil.

Bu, topu geri kazanan ama onunla ne yapacağını bilmeyen bir orta saha. Bu bir atletizm müzesi: bakması etkileyici, ama önemli olduğunda statik.

Karşı argüman: sakatlıklar ve adaptasyon

Karşı görüşün en güçlü savunması, Newcastle'ın orta sahasının kesintiye uğradığıdır. Sandro Tonali'nin entegrasyonu duraklamalarla dolu. Willock girip çıkıyor. Howe adapte olmak zorunda kaldı. Ancak tutarlı bir felsefe olmadan adaptasyon sadece doğaçlamadır. En iyi orta sahalar evrimleşir; sadece tepki vermezler.

Dahası, sorun kadro değil, ilkeler. Howe'un orta sahası agresif baskı yapmak ve topu yüksekte kazanmak için yönlendiriliyor. Bu baskı atlatıldığında—Everton'ın Barry'ye uzun toplarla yaptığı gibi—orta saha gölge kovalamak zorunda kalıyor. Yapısal bir güvenlik ağı yok. Savunmayı koruyabilecek özel bir ön liberonun eksikliği bariz. Guimarães mükemmel bir top ilerletici, ama bir yıkıcı değil. Akıllıca alan kaplayan, sadece hevesli değil, bir orta sahaya ihtiyacı var.

Howe dengeyi sağlayana kadar—belki de Guimarães'in yanına pozisyon disiplini daha yüksek bir oyuncu koyarak—Newcastle topa sahip olmaya devam edecek ama maçlara hükmedemeyecek. En çok koşan ve en az kazanan takım olacaklar.

Karar: Riskli bir tahmin

Newcastle bu sezon ilk sekizin dışında bitirecek. Bunun başlıca nedeni orta sahaları olacak. Özellikle, en az 25 maçta rakiplerinden daha fazla topa sahip olacaklar ancak bu maçların yarısından azını kazanacaklar. Merkezde kontrol edici bir varlığın eksikliği, düşük blok kuran takımlara karşı onlara pahalıya mal olacak ve St James' Park'ta hayal kırıklığı artacak. Carragher'ın 'sıkıcı' etiketi bir semptom; hastalık ise hareketi anlamla karıştıran bir orta saha.

Kategori: Taktik Analiz | LA Premier League Ana Sayfa