Brentford'un orta sahası özenle gizlenmiş bir felaket bölgesi

Brentford'u doksan dakika izleyin, üç çalışkan orta saha oyuncusunun durmaksızın koştuğunu görürsünüz. Ayrıca rakip oyuncuların sahanın ortasından sanki bir parkta yürür gibi geçtiğini de görürsünüz. Bu bir tesadüf değil.

Çalışkan takım efsanesi

Thomas Frank, organizasyon ve kolektif çaba üzerine bir itibar inşa etti. Brentford'un takım olarak baskı yapıp her karış çimini kapladığı için başarılı olduğu söylenir. Rakamlar farklı bir hikaye anlatıyor. Geçen sezon Brentford, açık oyundan 52 gol yedi – ligin en kötü altıncısı. Merkez bölgelerden beklenen gol (xGA) ise 24.7 ile son beşte yer aldılar. Bu disiplinli bir savunmanın işareti değil; orta sahası ıslanmış karton kadar direnç gösteren bir takım.

Brentford'u, yüksek baskı yapan ancak merkezi işçilikten ziyade akıllı pozisyon almayla koruyan Roberto De Zerbi yönetimindeki Brighton ile karşılaştırın. Brentford'da bu pozisyon bilgisi eksik. Orta saha oyuncuları hayaletleri kovalarken, rakip on numaralar ve derin oyun kuruculara geniş alanlar bırakıyor.

Analiz: Janelt, Nørgaard ve Jensen üçlüsü neden başarısız?

Temel sorun, bu oyuncuların hiçbirinin geçiş anlarında gerçek bir savunma güvencesi sunmaması ve hücum katkılarının bunu telafi edememesi. İşte verilerin gösterdiği:

  • Vitaly Janelt: maç başına 1.7 top çalma ve 0.9 top kapma ortalamasına sahip. Teoride top kazanan bir oyuncu ancak sık sık topun önünde kalıp stoperlerini açıkta bırakıyor.
  • Christian Nørgaard: nominal olarak ön libero, ancak ilerici pasları (maç başına 4.2) pozisyon kaybına yol açıyor. Savunma aksiyonlarının ortalama mesafesi kaleye 35 yard – dörtlü savunmayı korumak için çok ileride.
  • Mathias Jensen: pasları iyi ancak maç başına 0.6 top çalma ve 0.3 top kapma katkısı var. Top rakipteyken yük, baskıları sembolikten öteye geçmiyor.

Bu üçü birlikte oynarken, rakipler orta üçte birlik bölgede pasların %85'ini tamamlıyor (lig ortalaması: %79). Bu, yapısal zaafiyet gösteren beş puanlık bir fark. Brighton, Aston Villa ve hatta yeni yükselen takımlar bu bölgeyi sürekli hedef alıyor ve Brentford çaresiz kalıyor.

Peki ya baskı rakamları?

Makul bir karşı argüman, Brentford'un yüksek baskısının bu kusurları maskelediği olabilir. Ligde hücum üçte birlik bölgede baskıda altıncı sıradalar (maç başına 23.1) ve yüksek pozisyonda top kazanıyorlar. Ancak baskı ancak arkasındaki takım kompakt ise etkili olur. Brentford'un savunma hattı ortalama 48 yardda, ancak orta saha ile savunma arasındaki mesafe genellikle 15 yard – herhangi bir yetenekli teknik direktörün antrenman sahasından çıkma bir boşluk koridoru.

Merkez koridordan yenen beklenen tehdit (xT) verileri hikayeyi anlatıyor: Brentford, ceza sahası dışındaki 14. bölgeden maç başına 0.43 xT ile 16. sırada. Bu, küme düşme hattındaki Sheffield United ve Luton Town'dan daha kötü. Öndeki baskı bir sis perdesi; asıl hasar arkasında oluyor.

Geçen sezon Aston Villa maçını ele alalım. Unai Emery'nin ekibi ikinci gol öncesinde merkezden 14 pas yaptı, Jacob Ramsey kendi yarı sahasından ceza sahasına kadar rahatça koştu. Janelt ve Nørgaard, topa yönelip 20 yard uzakta kalmışlardı. Bu dizi bir anomali değil; bir şablondu.

Karar: Brentford bu zaafiyetle hayatta kalamaz

2024-25 sezonu Thomas Frank'in uyum sağlayıp sağlayamayacağını gösterecek. Tahminim, Noel'e kadar Brentford'un merkez geçişlerden en az 12 gol yiyeceği – Premier League'de en fazla. Frank, Ocak'ta uzman bir ön libero transfer etmezse (ya da dizilişini iki ön liberolu 4-2-3-1'e çevirmezse), 16. veya daha alt sıralarda bitirirler. Çalışkan takım anlatısı açık alanların altında ezilecek.

İlgili Makaleler

Kategori: Taktik Analiz | LA Premier League Ana Sayfa