Everton'un Diyagonal Tuzağı Premier Lig'in En Akıllısı

Everton'ın Diyagonal Tuzağı Premier Lig'in En Akıllısı

Everton savunması müzede sergilenecek bir eser değil. Bu, ligin en verimli hale gelen titizlikle kurulmuş bir diyagonal tuzağı. Yorumcular yüksek savunma hattını ve içe kayan bekleri övüp dururken, Sean Dyche rakipleri kanatlarda bir öldürme bölgesine yönlendiren bir sistem inşa etti — ve bu işe yarıyor.

Oyunu Geriye Zorlama Sanatı

Modern taktik analiz ilerlemeyi fetişleştirir. Son üçteki pasları, saha eğilimini ve beklenen top değerini sayarız. Everton topla oynama sıralamasında ligde 18. (39.2%) ve dizi başına pas sıralamasında 19. (3.1). Yüzeyde bu antik çağ kokuyor. Ama mesele topa sahip olmak değil. Dyche'ın ekibi topu tutmaya çalışmıyor; rakibin topu nerede kaybedeceğini dikte etmeye çalışıyor. Ve bunu hiç de arkaik olmayan bir diyagonal yönelimle yapıyorlar.

Rakamlara bakın. Everton ligde merkezi pozisyonlardan en az şut izin veren takım (maç başına 2.1) ve kendi ceza sahasında en az top dokunuşuna izin veren üçüncü takım (18.4). Rakipler kanatlara itiliyor ve tuzak kapanıyor. Jarrad Branthwaite ve James Tarkowski sadece topu kafayla uzaklaştırmıyor; çoban köpekleri gibi oyunu taç çizgisine yönlendiriyorlar. Sonuç: Ligde en yüksek maç başına 14.2 top kesme, bunların çoğu kale çizgisine 25 yarda mesafede gerçekleşiyor. Bu otobüsü park etmek değil. Bu hesaplanmış bir huni.

Tuzağın Mekaniği

Sistem üç sütuna dayanıyor: kademeli dörtlü savunma, çalışkan orta saha perdesi ve geri pası kesen bir forvet. Rakip stoper topla buluştuğunda, Everton'ın ön ikilisi yön değiştirerek pas kanalını kapatıyor. Bekler — genellikle Vitaliy Mykolenko ve Ashley Young — dar kalıyor ve kanala pası davet ediyor. Pas atıldığı anda en yakın stoper çıkarken, top tarafındaki orta saha (Idrissa Gueye veya James Garner) ikili sıkıştırma için koşuyor. Kanat oyuncusu içe kıvrılarak altı pas çizgisini kapatıyor. Bu, zararsız bir kanat bölgesini top kaybı fabrikasına dönüştüren koordineli bir pres.

Veriler bunu destekliyor. Everton maç başına 9.8 yüksek top kaybı yaratıyor — ligde altıncı — ancak kanat bölgelerinden ceza sahasına yapılan pasların en düşük oranına izin veriyorlar (11%). Yani topu kanatta tutmanıza izin veriyorlar, sonra sizi boğuyorlar. Bu, yüksek ve merkezi pres yapma modern takıntısının tam tersi. Bu bir diyagonal tuzak ve bu yüzden Everton Ağustos'tan beri açık oyunda maç başına sadece 0.9 gol yedi.

• Jarrad Branthwaite'in konumlanması: Maç başına 4.1 uzaklaştırma ve 2.3 top kesme ortalaması var, ancak gerçek değeri açılı pasları kesmek için orta sahaya adım atmasında — bu özellik Manchester United ve Real Madrid'in ilgisini çekti.
• Idrissa Gueye'in motoru: 34 yaşında, Gueye 90 dakikada Everton'ın en çok mesafe kateden oyuncusu (11.2km). Geri dönüş koşuları tuzağın güvenlik ağı, şut olmadan önce geri pasları söndürüyor.
• Dwight McNeil'in savunma disiplini: Hücum katkısı nedeniyle sık eleştirilse de, McNeil savunma üçlüsündeki preslerde kanat oyuncularının en iyi %10'unda yer alıyor. Everton sol kanadı savunurken kompakt beşli bir kalkan oluşturuyor.

Karşı Argüman: Bu Sadece Negatif Futbol

Bariz itiraz, Everton'ın basitçe negatif olduğu, son dakika bloklarına ve derin savunmaya güvendiğidir. Bloklarda ikinci (maç başına 9.1) ve uzaklaştırmalarda dördüncü (23.4). Ancak bu nüansı kaçırıyor. Saf bir derin blok baskıyı davet eder ve şansa güvenir; Everton'ın sistemi rakibi aktif olarak önceden belirlenmiş bir alana çekiyor. Fark irade. Emmiyorlar; cezbediyorlar. Ve maç başına 1.1 beklenen gol (xGA) — ligde en iyi altıncı — bunun sürdürülebilir şans değil yapısal sağlamlık olduğunu doğruluyor.

Üstelik tuzak statik değil. Hızlı bekleri olan takımlara karşı Dyche kanat oyuncularına daha derine inme talimatı veriyor ve topsuz 6-2-2 oluşturuyor. Dar hücumlara karşı bekler içeri sıkışıyor ve rakibi orta yapmaya davet ediyor. Bu uyum yeteneği Everton'ın bu sezon Arsenal, Chelsea ve Newcastle'dan puan almasının nedeni. Bu anti-futbol değil; aşırı pragmatik futbol.

Karar: Alt Yarı Takımında Üst Yarı Savunması

Everton sadece bu sistemle Avrupa'ya kalamaz. Hücum sınırlamaları — maç başına 1.2 gol — onları orta sırada tutacak. Ancak diyagonal tuzak bir tesadüf değil. Bu, ligin en pahalı hücumlarından bazılarını etkisiz hale getiren kasıtlı, tekrarlanabilir bir yöntem. Tahminim: Everton üst üste ikinci sezon ilk altı savunma rekoruyla (yenilen gol) bitirecek ve Branthwaite gelecek yaz 70 milyon £'u aşan bir ücretle ayrılacak. Tuzak işliyor, dünya görmese bile.

Kategori: Taktik Analiz | LA Premier Lig Ana Sayfa