Premier Lig'de Hakemler Düdükten Değil Cesaretten Yoksun

Premier Lig'in hakem krizi teknoloji, tutarsızlık veya kuralların kendisiyle ilgili değil. Siyah giyen adamların düşünmelerine izin verildiğini unutmuş olmalarıyla ilgili. Bir hafta sonunda iki kırmızı kart—Rodrigo Bentancur ve Pascal Struijk—kafa karışıklığını değil, korkaklığı gözler önüne serdi.

Kanıtlayan Hafta Sonu

Old Trafford'da Bentancur, pervasız, yüksek ve geç bir müdahalede bulundu. Bu bir kırmızı karttı. Kimse bunu tartışmıyor—kararı öven Roberto De Zerbi bile. Stadium of Light'ta ise Pascal Struijk'in atılması çok daha tartışmalıydı; birçok kişi sarı kart gerektiğini düşündüğü bir bacak ve momentum karışımıydı. Yine de iki oyuncu da oyundan atıldı. Fark? Bir hakem içgüdülerine güvendi; diğeri kuralın lafzına sığındı.

Reklam alanı · 728×200 Bu alanın sponsoru olun 22.500 TL/ay · tek sponsor Reklam ver →

Bu yeni bir olgu değil. VAR'ın 2019'da gelişinden bu yana, Professional Game Match Officials Limited (PGMOL) hakemleri sorumluluktan kaçmayı öğretti. Howard Webb'in şeffaflık girişimleri—Mic'd Up, kamuya açık özürler—hakemlerin bir makineye, oyuna değil, hesap verdiği fikrini daha da güçlendirdi. Sonuç, kendi gözleriyle doğru olmaktansa kitaba göre yanlış olmayı tercih eden bir nesil hakem.

Korkaklık Katsayısı

Kanıtları düşünün. Geçen sezon Premier Lig hakemleri, VAR incelemesinden sonra saha içi kararların yalnızca %12'sini değiştirdi; bu, Avrupa'nın en iyi beş ligindeki en düşük oran. Bundesliga'da bu rakam %28'di. Neden? Çünkü İngiliz hakemler çelişkiye düşmekten korkuyor. Stockley Park'ın zaten bildikleri şeyi söylemesini bekliyorlar. Geciktiriyorlar. Tereddüt ediyorlar. O andan kaçınıyorlar.

Bu her kararı doğru vermekle ilgili değil—imkansız. Bir karar verip arkasında durma cesaretine sahip olmakla ilgili. Bunun yerine, Sunderland'daki gibi maskaralıklarla karşılaşıyoruz; üç dakikadan uzun süren bir VAR incelemesinin ardından kırmızı kart gösterildi. Gerçek zamanlı olarak apaçık olan bir şeyi kararlaştırmak için üç dakika: bu bir fauldü, muhtemelen sarı kart, belki de hiçbir şey. Hakem Chris Kavanagh kafası karışık değildi. Korkmuştu.

Gerçek Kurallar Krizi

Sorun VAR değil. Sorun VAR'ın yetiştirdiği kültür. Hakemler artık oyunu okuma yeteneklerine göre değil, protokolü takip etme yeteneklerine göre seçiliyor. Eğitim, muhakeme değil, pozisyon alma ve iletişime odaklanıyor. Sonuç, kuralları kelimesi kelimesine ezberleyen ama bunları herhangi bir bağlam duygusuyla uygulayamayan hakemler.

Bentancur'un kırmızısı: Lafzen doğru, ama sadece lafız çok geniş olduğu için. Cesareti olan bir hakem, kötü niyetli değil zamanlaması bozuk bir müdahale görür ve sarı kart verirdi. De Zerbi'nin övgüsü diplomatik bir duman perdesiydi.
Struijk'in kırmızısı: VAR'ın neden olduğu felcin mükemmel bir örneği. Kavanagh sarı kart verip devam edebilirdi. Bunun yerine teknolojinin kararı vermesine izin verdi, sonra arkasına saklandı.
Manchester United vs Tottenham: Maç maskaralığa döndü, 10 kişilik Spurs direnirken United bundan faydalanamadı. Kırmızı kart gösteriyi mahvetmedi—hakemin kararsızlığı mahvetti.

Karşı Argüman

Bazıları hakemlerin yapsalar da yapmasalar da suçlu olduğunu savunacak. Cesur bir karar verirsin, eleştirilirsin; protokolü takip edersin, korkak olursun. Ama bu yanlış bir ikilem. En iyi hakemler—Pierluigi Collina, zirvedeki Howard Webb—robot değildi. Otoriteyle karar verdiler, bunları net bir şekilde ilettiler ve devam ettiler. Yanılmaz değillerdi, ama kararlı oldukları için saygı görüyorlardı.

Diğerleri sorunun VAR olduğunu, onsuz hakemlerin özgür olacağını iddia ediyor. Saçmalık. VAR bir araçtır. Sorun, hakemlerin onu bir koltuk değneği değil, bir asistan olarak nasıl kullanacaklarını unutmuş olmalarıdır. Kendi kararlarını, bir sınav cevabını sorgulayan öğrenci gibi kontrol ediyorlar. Teknoloji onları daha kötü yapmadı; her zaman var olanı ortaya çıkardı: inanç eksikliği.

Karar

PGMOL 18 ay içinde yeni bir direktif getirecek: hakemler, hata 'açık ve bariz' olmadıkça VAR müdahalesi olmadan saha içi kararlar vermeli—ancak 'açık ve bariz' tanımı kasıtlı olarak belirsiz kalacak. Hiçbir şey değişmeyecek. Aynı adamlar aynı kararsızlıkları gösterecek. Tek çözüm bir tasfiye: VAR'la hiç çalışmamış alt liglerden hakemleri terfi ettirin ve gözlerine tekrar güvenmeyi öğrenmelerine izin verin. O zamana kadar, sarı gibi hissettiren daha fazla kırmızı kart, oyunu öldüren daha fazla gecikme ve bunun gibi daha fazla hafta sonu bekleyin. Düdük sağlam. Omurga eksik.